Voldoende vraagbundeling/-macht; hoe krijg je dat voor elkaar?
De workshop stond onder leiding van een expert op dit vlak Marijke van Hees, programma-adviseur bij IZIT en lid van het Zorginnovatieplatform (ZIP).
Marijke van Hees
In deze workshop werd gesteld dat het thema vraagbundeling/-macht twee kanten heeft. Hoe organiseer je dat de gebruikers de gebruiksmogelijkheden helder voor ogen hebben staan, zodat iedereen echt weet waarvoor gekozen wordt. Daarnaast is er de vraag hoe je zorgt dat leveranciers/ontwikkelaars duidelijk voor ogen hebben wat hun doelgroep(en) eigenlijk wensen of nodig hebben. Hiertussen bestaat de nodige frictie. Hoe moet je hier projectmatig mee omgaan?
Bij het project OTTO is in een vroeg stadium ruim aandacht gegeven aan deze aspecten van vraagbundeling/-macht. Dat heeft geholpen en helpt nog steeds bij de projectuitvoering. Tips die dhr. Mos de deelnemers aan de workshop mee kon geven, waren:
- probeer consortiumpartners zo vroeg mogelijk op elkaar af te stemmen en laat gebruikers zoveel mogelijk “op elkaar lijken” (gelijke wensen, behoeften);
regel de financiering in een zo vroeg mogelijk stadium; probeer een tussenlaag van stakeholders in te richten (bv. 34 ziekenhuizen –> 3 IKC's); verlaag zoveel mogelijk risico's en complexiteit; vind innovators en trekkers.
Bij Slimmer Veilig lag het verhaal anders, omdat de tijd ontbrak voor het organiseren van vraagbundeling/-macht, toen het projectvoorstel werd ingediend. Sindsdien kost het des te meer inzet om de neuzen dezelfde kant uit te krijgen/te houden. Duidelijk werd dat het van elkaar leren uitermate nuttig is en dat kennisuitwisseling op dit punt door de overheid zou kunnen worden gestimuleerd. Tijdens de discussies die ontstonden in de twee workshops werden onder meer de volgende statements gedaan:
we moeten verder komen dan constateren dat dit een probleem is; het organiseren van vraagmacht is eigenlijk een continu proces en het is noodzakelijk hier voldoende tijd en aandacht aan te besteden; vraagbundeling begint in de praktijk en van onderop; vraagbundeling is een iteratief proces; standaardisatie is van belang; er is veel interactie met andere vormen van systeemfalen, zoals het zoeken en vinden van goede samenwerking; vraagbundeling moet geanalyseerd worden wil het andere projecten kunnen helpen, hier kan een rol voor de overheid weggelegd zijn; ICT toepassingen zijn zo divers en sectorspecifiek, dat er m.b.t. vraagbundeling geen uniform panacee is; het gebruik van bestaande netwerken is een noodzakelijke voorwaarde, maar geen voldoende voorwaarde; vraagbundeling is van belang voor zowel productontwikkeling als marktontwikkeling.
De belangrijkste lessons learned kwamen tot uitdrukking in de volgende stelling, die in de plenaire sessie werd bediscussieerd: “Vraagbundeling gaat niet vanzelf, vraagt om expliciete aandacht en is sectorspecifiek. Het is een taak van de overheid dit te stimuleren. Klik op onderstaande links om de presentaties van de projecten te bekijken:
Presentatie Slimmer veilig (pdf, 1,51 Mb) Presentatie OTTO (ppt, 116 kB) Terug naar de conferentiepagina |
